Gastenboek

Deel uw ervaring en mening

Wat vindt u van ‘Een kikker in mijn buik – Het verhaal van een kind met kanker’? Wilt u iets kwijt over het boek? Heeft u zelf een ervaring met kanker, of met kinderen met kanker? Uw ervaringen, commentaar, opmerkingen, aanbevelingen en referenties zijn welkom. Vertel het hier in het gastenboek.

Let op: de Anti-spam code is hoofdlettergevoelig.


 Naam *
 E-mail
 Website
 Bericht *
* Verplicht

Anti-spam maatregel
Gelieve de tekst/cijfer-combinatie in het veld in te geven.
captcha

(47)
1 2 3 4 5
(37) Marion Groeneweg-Brookman
Wed, 8 December 2010 09:19:51 +0000
email

Hoi Valerie,

Via mijn zus (Esther Radstaak) heb ik jouw boek gekregen. Ik heb je boek in 1x uitgelezen. Ik vond het een heel mooi en gevoelig boek geschreven door de ogen van een 7-jarig meisje.

Doeg,
Marion

(36) Dave van Eijsden
Mon, 6 December 2010 10:58:31 +0000
email

Hoi, Valerie. Op het symposium van vokk zagen we je staan en hebben je meteen aangesproken. (Nog voor jouw lezing) We hadden kikker net die dag per post ontvangen en hadden het al uitgelezen. We hadden je toen al gezegd dat het een herkenbaar verhaal is en dat het prettig (afgezien van de emoties) te lezen is. Met onze Lieke 3,5jr Downsyndroom+Leukemie(all) gaat het nu goed. We zitten nu in de laatste behandeling (onderhoud) tot maart 2012. Wij wensen jou veel suc6 met het boek en we houden je in de gaten. Groet vanuit Maastricht :)

(35) Paul
Sat, 4 December 2010 08:12:58 +0000
url  email

Hallo Valerie, het fijn om ook altijd weer de verhalen van anderen te horen of te lezen. Dit is voor mij een belangrijke bevestiging dat de dingen die ik voel niet tussen mijn oren zit. Ik heb zelf ook kanker gehad op 23 jarige leeftijd, ik ben nou 44. Ik heb er ook een boek over geschreven met de titel Hoera ik Leef! Het is een titel die meteen na mijn ziekte in mijn hoofd had toen ik geconfronteerd werd met de gevolgen van mijn ziekte. Ik heb er 18 jaar over geschreven en zijn ook gedichten en gedachten aan toegevoegd. Nou 21 jaar later leef ik er nog steeds mee. Het is precies wat ik altijd geroepen heb ook in de jaren dat ik actief was als ervaringsdeskundige, kanker heb je voor de rest van je leven. Je leeft met de gevolgen van de behandelingen. Ik ben er 20 jaar voor weggerend en heb als een idioot gewerkt en gedaan en ben zelf ook landelijk actief geweest in de jaren 90 voor de Stichting jongeren en Kanker.
Nou ben ik al twee jaar bijna thuis omdat de gevolgen mij hebben ingehaald en de uitputting heeft toegeslagen. Ik heb namelijk aan de chemo neuropathie overgehouden en heb al 20 jaar 24/7 pijn en hier is niks aan te doen. Daardoor dacht ik ook altijd dat het tussen mijn oren zat amdat niks wat ik ook nam hielp. Nu ben ik het kastje kwijt waar ik al die jaren mijn problemen heb ingestopt om maar een normaal leven te lijden. Nu maak ik muziek om mijn problemen en gevoel uiting te geven, Music against pain zoals ik op mijn website al zeg je moet iets, anders wordt je soms gek. Ik moet stoppen met schrijven anders blijf ik doorgaan en staat mijn boek in jou gastenboek. Maar ik wil je wel een gedicht meegeven waarvan ik denk dat je precies voelt wat ik ermee zeg.

Two faces.

Two faces,
one on the outside and one on the inside.
Two faces, one with a smile,
and one with a cry.
The one with a smile,
to hide the pain and the tears.
The one with the cry,
for understanding and rest.
Two faces,
they are tired.
Tired from fighting and crying without tears.

Ik wens je veel succes in je verdere leven. Groetjes Paul Bosten een lotgenoot

(34) Ramona
Fri, 3 December 2010 18:39:35 +0000
email

Hallo Valerie,

Ik heb jouw boek voor mijn opleiding tot kinderverpleegkundige gelezen en wat was ik onder de indruk. In de les bleek, dat ik niet de enige was uit de klas die voor jouw boek gekozen had!
Geweldig geschreven en in anderhalf uur had ik het boek uit.
Bedankt voor de spiegel die je voorhoudt aan mij en iedereen (in de zorg) en voor het zicht wat je geeft in je leven met en na kanker.

Alle goeds!

Groet,
Ramona

(33) Paula
Sat, 27 November 2010 13:09:19 +0000

Beste Valerie,

ik heb je boek vanochtend met de post ontvangen en nu om twee uur in de middag al uit. Ik heb zelf rond m'n 20ste lymfklierkanker gehad en vroeg me af hoe al die mensen op tv toch steeds zo blij zijn na hun genezing. Ik was dat niet. Wegstoppen is hier denk ik dan ook flink de oorzaak van geweest. Ik ben blij met jouw boek, je voelt je minder raar als je weet dat je niet de enige bent. Je ziet wel zieke mensen, maar er wordt zelden gepraat over hoe het echt is. Ik had graag nog verder gelezen over je leven, je bent even oud/jong als ik.

Hopelijk tot een volgende boek!

(32) Chantal Boshuis
Thu, 25 November 2010 10:51:19 +0000
email

Echt een geweldig boek! Tijdens het lezen ging ik stiekem een beetje van dat kleine meisje houden. Ik ben zelf niet ziek geweest, maar omdat ik stage loop bij Stichting Jongeren en Kanker ben ik er wel erg veel mee bezig. Echt goed gedaan Valerie.. En kan nu al niet wachten tot je dat 'grappigere' boek gaat schrijven!



(31) jose holtrop
Tue, 23 November 2010 14:59:50 +0000
email

Hoi Valerie,
Ik was een drie jaar toen ik kanker kreeg, een Wils tumor. Nu ben ik 46 en vorige week ben ik voor het eerst op de LATER of PLEK poli geweest omdat ik een oproep had gekregen. De emoties kwamen weer terug. Ik had heel mijn volwassen leven niet gesproken over mijn ziekte. Daarom ben ik blij met het boek van Valerie. Ze beschijft wat het is om als kind ziek te zijn. Goed voor patienten en ouders, een aanrader.
Groetjes Jose


(30) annette verlaan
Tue, 23 November 2010 10:03:39 +0000
email

Hoi Valerie,
je kent me waarschijnlijk niet meer, maar ik heb nog bij je zussen in de klas gezeten in luxemburg...en herinner me de tijd nog wel dat jij ziek was en met je kale koppie op school kwam.
ik heb je boek gelezen en wilde graag even reageren via de website: wat heb je dat knap gedaan zeg, wat een gedetailleerde herinneringen heb je nog en wat heb je dat knap geschreven. je leest het echt in een adem uit!
het zal veel mensen steun geven die hetzelfde moeten doorstaan, denk ik.
veel succes in de toekomst en de groetjes aan je familie!
annette

(29) Helma
Mon, 22 November 2010 18:37:44 +0000
email

Lieve Valerie,

Ik was een van de ouders die huilend naar je toe kwam in de pauze bij het VOKK-symposium. Ik was diep onder de indruk van je verhaal. Onze dochter is nu ruim een half jaar klaar met de behandeling van haar hersentumor en we zijn als gezin nog middenin de verwerking van de achtbaan waar we vorig jaar april in werden gestort. Je verhaal was heel herkenbaar voor onze dochter, ze is nu 13 en dus wel iets ouder dan jij was, en ook heel gelukkig met een port-a-cath, waardoor haar veel kwelling die je beschrijft is bespaard.
Je verhaal is heel herkenbaar voor ons als ouders, en ook een spiegel, hoe komt ons verdriet en onmacht over op ons kind? Hoe heeft zij dat allemaal beleefd? Hebben we daar wel genoeg aandacht voor (gehad en houden we dat?)En hoe gaan we om met de onzekerheid die de toekomst haar (en ons) brengt?
Kortom, een monument voor de prachtige vrouw die je bent, en waar heel veel kinderen met kanker en hun ouders steun aan kunnen hebben.
Het ga je goed!

(28) Esther Goedvolk
Fri, 19 November 2010 15:02:59 +0000
email

Beste Valerie,
Via Twitter heb ik al iets laten horen... Jouw boek is zo herkenbaar. Chaya is met 6 jaar ook op F8N terechtgekomen. We vonden het de hel op aarde, ondanks de liefde van de oncologen en de verpleging. Op 10/10/08 (een paar weken na Thomas...) is ze op de afdeling terecht gekomen pas in januari 2009 kon ik het woord kanker in combinatie met Chaya uitspreken. Was altijd 'een tumor' en ze ligt op de afdeling oncologie... Chaya dook in haar films op de DVD speler. Ik en mijn man veel op compu en met koptelefoon op...Hebben altijd bij haar geslapen, altijd iemand bij haar. N.a.v. jouw boek heb ik haar nog gevraagd vond je het niet gek dat je eerst zieker moest worden (MTX, vincristine, cysplatin en meer soorten die we verdrongen hebben, stamceltransplantatie, 6 weken bestralen... om daarna beter te worden? Ze was meer verbaasd over de vraag... Ze is er altijd vanuit gegaan dat ze beter werd. En dan maar er doorheen, zoiets...Op de afdeling was haar bijnaam DE BIKKEL! Nu is Chaya 8 jaar, sociaal is het nu zwaar heeft minder aansluiting met haar groep 5. Misschien terug naar groep 4, loopt wat achter... iets trager maar wel 'gewoon' intelligent en verbaal héél sterk. In januari gaat ze wellicht meedoen met een praatgroepje in het AMC. Ze is een medisch wonder. Ze zingt veel en is een vrolijk meisje. Soms praten we erover, ook met haar oudere broer en zus...
Het boek heb ik al veel mensen aangeraden! Dankk voor het schrijven,
Esther Goedvolk

2 thoughts on “Gastenboek

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *